rokjitjung

เหตุการณ์ปัจจุบันทำให้หลายคนต้องหยุดงาน

และมีเวลาสำหรับการกร่นด่า บุคคลบางกลุ่มที่เผาบ้านเผาเมืองกันอยู่

ยังมีบุคคลอีกประเภท

พวกเขาทำงานอย่างไม่ย่อท้อ ไม่หวั่นกับเหตุการณ์ใด ๆ

ถุยยย

 ท่ามกลางความสับสนระหว่างการค้นหาพื้นที่ส่วนตัว

กับการแสวงหาพื้นที่เล็ก ๆ ในสังคม

เราเหงา

แต่เราก็อยากอยู่คนเดียว

บทเพลงสักบท อาจช่วยประสานรอยต่อของความรู้สึก

ณ คืนนี้

บทสนทนาผ่านเสียงเพลง

กำลังล่องลอย

ไปสู่ทุกคน

□

เขายื่นโค้ทตัวโตให้พนักงานนำไปแขวนไว้หลังร้าน

ก่อนจะพาตัวและความซึมเศร้าที่ไม่ได้หยิบยื่นฝากใครมานั่งรอบนเบาะนิ่มหน้ากระจก

□

-ตัดผมเหรอครับ มีช่างทำผมที่รู้จักมั้ย?

-ไม่มี

รอยยิ้มเหมือนจะปรากฏบนหน้าของเขาสักเเสี้ยววินาที

ยิ้มเย้ยหยันและสมเพช แม้แต่หัวตัวเองยังต้องเสียเงินให้คนแปลกหน้ามาจัดการให้เลย

□

-ผมอยากเปลี่ยนทรงผม

 -ผมคุณท่าจะไว้นานนะ ยาวเชียว นึกยังไงถึงอยากเปลี่ยนล่ะ

-นั่นสินะ...เอาเป็นว่าให้สั้นลง เอาแบบม้วน ๆ ตั้ง ๆ

เขาแอบนึกในใจว่าปลายผมที่ม้วนชี้ฟ้า อาจจะช่วยดึงมุมปากให้เผยรอยยิ้มได้ง่ายขึ้นบ้าง

 □

ขณะที่ความวุ่นวายกำลังดำเนินอยู่บนหัว โดยปกติเขามักจะหลับตาลงเพื่อลดความกดดัน

บางครั้งคนเราไม่อาจทนลืมตาเห็นภาพตรงหน้าได้ แต่ขณะนี้เขาคิดว่าภาพหลังเปลือกตา เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเจอมากกว่า

เขานั่งมองความวุ่นวายในร้านเงียบๆ

 □

คนในร้านส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มเพื่อนที่ชวนกันมาทำผม

เขาเลือกที่จะฟังเสียงคนเหล่านั้นคุยกัน แทนที่จะสนทนากับช่างทำผม

-คุณเป็นคนเงียบ ๆ เนอะ  

-คงใช่

- จริง ๆ แบบนี้ก็เท่ไปอีกแบบ

-มีประโยชน์อะไรคุณ ในเมื่อไม่มีใครต้องการ

ไม่มี