rokjitjung

บ่อยครั้งที่ฉันคิดเสมอ ว่าฉันอยากเป็นผู้ให้ มากกว่าปัจจุบัน

แต่ฉันก็ยังติดกับความเคยชินในการเป็นผู้รับ

รับฟังเรื่องราวและความรู้จากคนรอบตัว ที่บ้างก็เป็นประโยชน์กับฉัน บ้างก็ไม่

ฉันรับหมด รับบ่อยจนฉันไม่รู้จะตอบแทนคนเหล่านั้นอย่างไรดี

บางคนเคยบอกฉันว่า เพราะฉันมีเลือดกรุ้ป เอบี ซึ่งรับได้อย่างเดียว

มันถึงส่งผลมายังพฤติกรรมของฉัน

ฉันพยายามจะเชื่อ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ว่าคนเราจะถูกแบ่งพฤติกรรมตามกรุ้ปเลือดที่มีต่างกันมากสุดได้แค่สี่อย่าง

งั้นหรือ? (ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำทำนายต่าง ๆ ที่แบ่งคนตามปีเกิด ราศี ฯลฯ)

ช่างมัน...

ฉันสงสัยเสมอว่า

ฉันกำลังยึดติดกับความเป็นเด็กที่รู้จักแต่การรับจากผู้อื่น อยู่หรือ?

ฉันไม่สามารถก้าวข้ามไปเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักการให้ ได้ หรือ?

(จะว่าไปแล้ว ทำไมคนเราชอบคิดเสมอว่า ผู้ใหญ่จะต้องมีคุณลักษณะที่ผู้ใหญ่ควรเป็น

เช่น รู้จักให้ มีความรับผิดชอบ ฯลฯ จำเป็นหรือ?)

ถ้าบอกว่าการให้ คือการหยิบยื่นอะไรบางอย่าง ให้อีกฝ่าย

แล้วถ้าที่ฉันได้หยิบยื่นออกไปคือโอกาสล่ะ

โอกาสที่จะมีใครสักคนรับฟัง

รับฟังสิ่งที่เขาได้ไปประสบมา สิ่งที่เขาได้ไปรู้มา เรื่องราวที่เค้าอยากบอก

เก็บไว้คนเดียวอาจนอนไม่หลับ

แบบนี้จะเรียกว่าฉันรับ หรือ ฉันให้ดี

คิดแบบนี้บางทีอาจจะเป็นการเข้าข้างตัวเองเกินไปก็ได้

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ความคิดมันเคยผุดขึ้นในสมองฉันจริง ๆ

แล้วบางครั้งนิยามระหว่างคำสองคำ มันก็ห่างกันเพียงแค่นิดเดียวจริง ๆ