rokjitjung

หากสังเกตดี ๆ ในสังคมไทยปัจจุบัน เกิดกระแสอย่างหนึ่ง

ขอยกตัวอย่างก่อนนะครับ

ในกรณีเช่นนี้...

เวลาเจอคนรู้จัก แต่งตัวเท่ ดูดี อุ้ย ทรงผมเยี่ยม  

เวลาเปิดเว็บหาเพื่อนทั่วไป (hi5,tag,ฯลฯ) อ่ะแน่นอน มันจะมีรูปคนสวย คนหล่อ (จริงไม่จริงว่ากันอีกที) เยอะแยะไปหมด 

เวลามีโฆษณา มิวสิควีดีโอ ภาพยนตร์ไทยนี่แหละ มีการกำกับภาพที่สวยงาม เพลงไพเราะ

เอาแค่นี้ก่อน... รับรองมันจะต้องมีคำพูดนึง หลุดออกมา แน่ ๆ ฟันธง คอนเฟิร์ม

"เหมือนเกาหลีจัง" เอาตัวใหญ่เท่าฝาบ้านเลย ชอบพูดกันนัก

ทำไมครับ? ของดี ของสวย มันจะต้องมาจากแดนกิมจิ ที่เดียวงั้นหรือ

คืออยากจะบอกว่า สาวไทย หนุ่มไทย ก็ หล่อ สวย น่ารัก ดูดีแบบไทย ๆ ได้ครับ ไม่ต้องเอาคำว่าเกาหลีมายกย่องเชิดชูอะไรกันขนาดนี้หรอก

แล้วไอ้หนังดี เพลงดี มุมกล้องเยี่ยม เนี่ย มันก็ไม่จำเป็นต้องเกาหลีเสมอไปนะครับพี่น้อง

(ซึ่งแน่นอน ไอ้ที่ไปลอกสไตล์เขามาเต็ม ๆ ก็อีกเรื่อง)

ผมค่อนข้างตกใจกับกระแสเกาหลี ที่ครอบงำสมองทั้งส่วนหน้าส่วนหลังของวัยรุ่น (หรือวัยไม่รุ่น)เมืองไทยเป็นอันมาก ซึ่งผมมองว่ามันเป็น "วัฒนธรรมสร้างภาพ" และขายฝัน อย่างร้ายแรง

สังเกตว่า ดารา นักร้อง จะต้องดูดี  ภาพลักษณ์ต้องเยี่ยม  การนำเสนอสถานที่ต้องเนี้ยบ  เนื้อหาของละครจะต้องเอาใจแฟน ๆ (ให้ได้เพ้อกันไป)คนทุกอาชีพไม่ว่ารวยจน ดูดีหมด  และแน่นอนจะต้องแอบแฝงนิยามว่า ประเทศฉันเก่ง อันนี้ฉันคิดค้นเอง มาโดยตลอด

ถามว่า "ของจริง" เป็นแบบที่เห็นในสื่อบันเทิงมั้ย  ผมคนนึงล่ะ บอกว่า ไม่เสมอไป

จะมีจริงกันอยู่อย่าง ก็ตรงความบ้าของคนนี่แหละ

 จะบอกว่าดินแดนกิมจิไม่มีดีเลย ก็คงไม่ใช่ ถามว่าเราศึกษาอะไรได้จากเขาบ้าง (นอกจากเลียนแบบเฉพาะภาพที่ตาเห็น) ผมว่า "วัฒนธรรมการสร้างภาพ" ของเขาเนี่ย น่าศึกษาครับ

เอ่อ   เมื่อกี้ยังด่าอยู่แหม่บ ๆ 

การสร้างภาพลักษณ์ผ่านสื่อให้คนในประเทศ (และนอกประเทศ) ได้เห็น มีประโยชน์ในด้านกระตุ้นให้คนในชาติมีการพัฒนา หรือปรับปรุงตัวไปตามภาพที่เห็นนะครับ  เข้าทำนอง "เราจะเป็นในสิ่งที่เราเชื่อ" อ่ะครับ

ทีนี้ พอเขาเห็นว่า ดินแดนกิมจิเป็นสถานงดงาม คนสวย หล่อ เก่ง  ประชาชนก็จะเชื่อว่าพวกเขามีความสามารถแบบนั้นจริง ๆ นะครับ แล้วก็เกี่ยวพันไปถึงความรักชาติที่ก่อตัวขึ้นด้วย สังเกตว่าชาวเกาหลีจะภูมิใจในประเทศเขามั่ก ๆ  ลองถามเขาดู ไม่มีใครดีเกินเขาครับ

อันนี้เป็นแนวทางที่ไม่เลวนะครับ

แล้ว... ปัญหาก็คือ  ในเมื่อมันเป็นการสร้างภาพในประเทศของเขา แล้วประเทศสารขัณฑ์เอามาเอี่ยวทำไมเนี่ย

เราจะไปหลงว่าตัวเองเป็นประชาชนแดนกิมจิด้วยหรือไงครับ สนับสนุน (เกินพอดี) ทั้งทางด้านเงิน และ ความคิดเนี่ย เขาเจริญ แต่เราตกต่ำนะครับ 

เราควรจะเลียนแบบไม่ใช่ความงามภายนอกครับ แต่เป็น"แก่น"ของมัน

ทีนี้ลองนึกภาพนะครับ

 ถ้าเรามีละครซักเรื่อง ที่พระนาง เป็นชาวเกษตรกรรม มีมุมกล้องที่โคตะระจะสรรหามาคิดได้ไงฟะ เคล้าคลอกับเพลงบรรเลงไทยลูกทุ่งที่นำไปคัฟเวอร์ใหม่ เอาแบบเปิดจากต้นจนจบสักสิบรอบ สิบเวอร์ชั่น พระนางนั่งพลอดรักกันบนรถไถ (หรือขี่ควายได้ยิ่งดี ) พร้อมกับใช้ผลิตภัณฑ์ไทย ที่ประกาศตั้งแต่ตอนแรกยันตอนอวสานว่าสรรพคุณเลิศและคิดค้นเองจากภูมิปัญญา

เราอยากปลูกฝังภาพลักษณ์อะไรล่ะครับ ใส่ลงไปสิครับ ใส่ผ่านสื่อนี่แหละ  เลิกหวังแต่ผลการตลาดแล้วทำลายอนาคตประเทศชาติได้แล้วนะครับ

ถามว่ามีตัวอย่างมั้ย  มี...

ผู้ใหญ่ลีกับนางมา

นี่แหละ ต้นแบบของการ "สร้างภาพ" ให้สังคมไทย  ตัวเอกการศึกษาดี หน้าตาดี แต่อยากใช้ชีวิตพอเพียงอ่ะ จะทำไม งานละครกับภาพยนตร์เป็นอย่างไร ผมไม่แน่ใจ แต่เฉพาะตัวนิยาย ถือว่าทำได้ดังเป้า เป้ะ ๆ 

เนี่ย มันต้องอย่างเงี้ย !!!!

ทำกันบ้างสิ