บ่อยครั้งที่ฉันคิดเสมอ ว่าฉันอยากเป็นผู้ให้ มากกว่าปัจจุบัน
แต่ฉันก็ยังติดกับความเคยชินในการเป็นผู้รับ
รับฟังเรื่องราวและความรู้จากคนรอบตัว ที่บ้างก็เป็นประโยชน์กับฉัน บ้างก็ไม่
ฉันรับหมด รับบ่อยจนฉันไม่รู้จะตอบแทนคนเหล่านั้นอย่างไรดี
บางคนเคยบอกฉันว่า เพราะฉันมีเลือดกรุ้ป เอบี ซึ่งรับได้อย่างเดียว
มันถึงส่งผลมายังพฤติกรรมของฉัน
ฉันพยายามจะเชื่อ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้
ว่าคนเราจะถูกแบ่งพฤติกรรมตามกรุ้ปเลือดที่มีต่างกันมากสุดได้แค่สี่อย่าง
งั้นหรือ? (ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำทำนายต่าง ๆ ที่แบ่งคนตามปีเกิด ราศี ฯลฯ)
ช่างมัน...
ฉันสงสัยเสมอว่า
ฉันกำลังยึดติดกับความเป็นเด็กที่รู้จักแต่การรับจากผู้อื่น อยู่หรือ?
ฉันไม่สามารถก้าวข้ามไปเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักการให้ ได้ หรือ?
(จะว่าไปแล้ว ทำไมคนเราชอบคิดเสมอว่า ผู้ใหญ่จะต้องมีคุณลักษณะที่ผู้ใหญ่ควรเป็น
เช่น รู้จักให้ มีความรับผิดชอบ ฯลฯ จำเป็นหรือ?)
ถ้าบอกว่าการให้ คือการหยิบยื่นอะไรบางอย่าง ให้อีกฝ่าย
แล้วถ้าที่ฉันได้หยิบยื่นออกไปคือโอกาสล่ะ
โอกาสที่จะมีใครสักคนรับฟัง
รับฟังสิ่งที่เขาได้ไปประสบมา สิ่งที่เขาได้ไปรู้มา เรื่องราวที่เค้าอยากบอก
เก็บไว้คนเดียวอาจนอนไม่หลับ
แบบนี้จะเรียกว่าฉันรับ หรือ ฉันให้ดี
คิดแบบนี้บางทีอาจจะเป็นการเข้าข้างตัวเองเกินไปก็ได้
แต่ก็ต้องยอมรับว่า ความคิดมันเคยผุดขึ้นในสมองฉันจริง ๆ
แล้วบางครั้งนิยามระหว่างคำสองคำ มันก็ห่างกันเพียงแค่นิดเดียวจริง ๆ